Zonder woorden

Originele insteek

Ik hou van een doorgedreven communicatie, van verfrissende ideetjes. Hoewel we overladen worden met boodschappen - op elke mogelijke manier, laten we toch nog vele kansen onbenut. 


Vandaag twee mooie opportuniteiten die door het NH hotel in Genk benut werden. Ik kon het niet laten foto's te maken van de lift, en van de badkamerspiegel.
Geef toe - een staaltje van frisse communicatie !

Creativiteit

Soms zijn het de kleine dingen die het verschil maken. 
Gezien op een beursstand tijdens Interieur 2010 in Kortrijk ....

Gevonden

Ik sta wel vaker versteld van de reacties die ik krijg op deze blog. Een mens denkt dat ie alleen is ophet wereldwijde web, dat was eigenlijk ook de bedoeling - een soort dagboek dat je ergens goed verborgen houdt ... Maar kijk - nu blijkt dat deze blog gelezen wordt. Of beter .... dat deze blog gevonden wordt.....

Gisteren nog had ik een interessante meeting rond SEO - Search Engine Optimilization. Hoe gaan wij hoger scoren op Google. Het blijkt een vak op zich.

Ik dacht, ik ken de kneepjes toch? Ik heb daar toch opleiding over gevolgd twee jaar geleden ? Ik doe toch mijn SEO onderzoek elke maand? Ik ben toch actief op het wijde internet ?

..... Keep on dreaming, girl ....  De trucs van vorig jaar zijn al lang achterhaald,  professionele tekst optimalisatie wordt door Google herkend en geband, en ook de concurrenten hebben intussen Adwords ontdekt, ...... 

Het is niet genoeg meer.

 Wat dan wel ? Het komt erop neer van vindingrijk te zijn, en vooral bijzonder veel inhoud online te hebben.

Bij Retec omringen we ons met professionele SEO specialisten. Zij doen het onderzoek voor ons en geven ons de tips die dit jaar wél nog werken.

Ik kreeg alvast een pak huiswerk voor de komende weken. 

Ik ga op zoek naar plaatsen waar ik mijn "content" kan "uploaden". Ik ga "sharen" en "backlinken".... en kom daarbij waarschijnlijk op plaatsen waar ik nooit eerder was. 

..... Een avontuur toch, dat googlen ?!

(H)Eerlijk

Vorige vrijdag was ik te gast op de opening van de nieuwe Dille & Kamille winkel in Kortrijk.
Hoewel ik hou van netwerken (en van de meeste recepties) - heb ik altijd het gevoel dat ik mijn bijzonder flinke schoenen moet aantrekken om de eerste stap te zetten, en ik doe het dan wel, ook al kost het me de eerste 3 minuten wat extra moeite. Dat is de verlegen Katrien in mij ;-)

Ik ken een pak mensen in mijn omgeving die omwille van die eerste drie moeilijke minuten of bij gebrek aan stoute schoenen interessante ontmoetingen missen. Een gemiste kans vind ik dat.
De overwinning op mijn verlegenheid zorgde er weer voor dat ik zoveel boeiende mensen leerde kennen, kon praten en kijken naar begeesterde mensen, eventjes deel mocht zijn van een heel mooi geheel.

Kent u Dille en Kamille ? Of u nu ja of neen antwoordt, ... u moet beslist eens een kijkje gaan nemen op hun website en lezen waar ze voor staan. Natuurlijke eenvoud. Genieten van alledaagse dingen, met natuurlijke materialen. Functionele ontwerpen. Basic. Authentiek. Eenvoud, warmte, natuur.
En dan spreekt de website de basis uit : Dille en Kamille zijn winkels met een ziel. En dat is echt zo.

Ze zijn niet alleen mooi, maar ze zijn ook eerlijk.

Ik mocht vrijdag kennismaken met Freek Kamerling, oprichter, bezieler en zaakvoerder van de Dille en Kamille winkels. 35 jaar geleden al besefte deze bijzondere man hoe belangrijk Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen is. 35 jaar ! Hij was vér zijn tijd vooruit. Hij is dat nog steeds.

Dille staat pal achter het principe van Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, en toont dat op zoveel verschillende manieren.

Er zijn natuurlijk de mooie, natuurlijke producten,

maar er zijn ook de panden - winkels die zorgvuldig gekozen worden omwille van hun architecturale waarde in een winkelstad - panden met een ziel en geschiedenis.

Ze worden ingericht met duurzame materialen, alle houten rekken hebben een FSC keurmerk en  worden in beschutte werkplaatsen gemaakt,

En voor het Team moet elke winkel voldoende natuurlijk licht en persoonlijke ruimte hebben.


Ik kan verder gaan, vol lof over deze fantastische winkels, hun producten en de visie. Maar ik wil ook meegeven wat ik voélde, vrijdag.

Naast de officiële opening door Jean de Bethune, Schepen van Ondernemen voor Kortrijk, nam ook de regio-manager het woord. 

Zij zorgde door de manier waarop ze dat deed voor de Dille en Kamille stempel. Ik voelde me -werkelijk- opgenomen in een grote, gezellige en toch zeer professionele familie. Waar iedereen gewoon zichzelf was. Geen "manager" of "verantwoordelijke", maar collega's onder elkaar, vrienden misschien - die zo vol respect met elkaar omgaan. Ze hadden samen weer iets bijzonders bereikt.

Dat je zoiets kon voelen als buitenstaander, heeft me diep geraakt.
Ik wou meteen mijn kandidatuur indienen. Van zo'n familie wil ik ook deel uitmaken. Ik voel diep respect voor Freek Kamerling en zijn Team, mét hoofdletter.



Op zo'n momenten weet ik, als ondernemer, weer precies waar ik naartoe wil, waar ik van hou, waarom een mens elke dag moet timmeren aan zijn/haar onderneming. Waarom passie en overtuiging de éérste sleutels zijn tot succes.


Bezoek zeker eens de nieuwe winkel in Kortrijk, of één van de 18 andere winkels van deze bijzondere keten. Je zal zien dat het er (h)eerlijk vertoeven is.

Netwerken

Ik heb op deze blog al genoeg geschreven over communicatie.


Als UHU ( Unter Hundert, zoals de Duitsers 40+ers noemen) ben ik nog opgegroeid met échte brieven,  postzegels en briefomslagen die lekker smaakten. 
En met telefoon mét een draad, in de woonkamer of de hal, zodat iedereen meeluisterde als jij wou bellen met je vriendin.
De tijd dat je leven voorbij was als je beste vriend naar het volgende dorp verhuisde, je alleen in het buitenland kwam als je ouders avontuurlijk aangelegd waren, en je meest exotische communicatie de brieven naar je buitenlandse pen-pal waren.
(Heerlijk nostalgisch vandaag, zeg !)


Vandaag is alles anders. Wat onze kinderen als vanzelf doen, is voor ons een aangeleerde vaardigheid, die eerst oefening vraagt, voor ze je eigen wordt. Sociaal/virtueel netwerken.


Ik startte een jaar of 3 geleden met een profiel op Linked In. 
Daarna bloggen. 
Twitter - één of twee keer geprobeerd, not my cup of tea.
Nu, sinds een 6tal weken Facebook (ik ben een late adaptor ;-)
En man, wat hou ik van die netwerken ! Ze brengen je overal ter wereld, geven je de mogelijkheid contact te houden met oude en met nieuwe vrienden, met oude en nieuwe businesscontacten.


Mijn gloednieuwe facebook profiel heeft me tijdens mijn twee weken in Oostenrijk flink geholpen. Contact houden met familie en vrienden door enkele muisklikken. 
Mijn LinkedIn profiel heeft me al heel veel waardevolle info opgeleverd. Je hebt een vraag ? Stel ze aan je netwerk !


Tot voor kort maakte ikzelf ook nog de grootste "anti-opmerking" over virtuele netwerken. 
"Facebook, daar heb ik geen tijd voor !". De klassieker.
Ik heb Linked In en Facebook op mijn iPhone. Elke avond surf ik even naar Facebook om te zien wat er gebeurd is. In het weekend soms zelf een paar keer per dag. Gezellig. 2 klikjes en ik ben er al.
Via Linked In lees ik hoe het gaat met mensen uit mijn huidige of vroegere werk-omgeving. Ik wissel info uit, deel adressen, "share information". Dat vraagt helemaal geen tijd. Door regelmatig mijn profiel up te daten, raak ik hoger op Google met de merken die ik vernoem. Ideaal als één van onze webpagina's eens een maand slechter scoort.


Ik vind het vanzelfsprekend dat de BIVI's (Bis Vierzig-ers) het netwerken gewoon in hun genen zitten hebben. Dat zij het doen. Punt.
Zij leven sneller, en anders. De wereld ligt aan hun voeten- met hun online getunede en aangekochte sneakers.


Maar als wij nog een tijdje mee willen met die snelle generatie, dan moeten we ons dit toch allemaal eigen maken. Wie durft zeggen dat het "niets voor mij" is ?
Hoe anders kan je werkgever zijn van de volgende generatie ?
Hoe kan je als ouder mee blijven met je tieners?
Hoe kan je als collega een sterk team vormen met je nerdy pas afgestudeerde collega ?
Hoe kan je begrijpen dat je volgende teamlid op Facebook of You Tube te vinden is ?


We hebben nog een pak jaren te gaan. En de toekomst ligt nog steeds in onze handen. 
Alleen hebben die handen het niet meer zo op een vulpen, ... maar op een magic mouse begrepen.