The Element

Sinds ik Sir Ken Robinson aan het woord hoorde op het forum "Innovatie maakt School" van Flanders DC, ben ik nogal wild van de man ;-)

Ik kocht zijn boek "The Element" -zoals aangekondigd in deze blog- en kon er vorige week zondag eindelijk echt in beginnen lezen. De subtitel leert je meteen waarover het gaat "Als passie en talent samenkomen". Echt prachtig. Ik word steeds grotere fan.

15 jaar lang had ik een hele leuke, afwisselende job, in een bedrijf dat ik zelf mee hielp groeien en waar ik al mijn talenten kwijt kon. Het leek vanzelfsprekend.Een 4-tal jaar geleden stond ik op een belangrijk keerpunt in mijn leven en moest ik op zoek naar een nieuwe professionele uitdaging.

Ik was me niet bewust van wie ik was, wat ik kon, ....

en vooral was ik me niet bewust van waarvoor mijn hart precies sneller ging kloppen.

Ik heb in de voorbije 4 jaar 3 verschillende jobs gehad, en ze allemaal met liefde uitgevoerd. Al raakte ik er misschien wel snel uitgeblust. Ik had die jobs nodig om te ontdekken wie ik was, en vooral wat ik wou gaan doen met mijn (professionele) toekomst.

Vandaag denk ik toch dat ik dat punt bereikt heb : het nieuwe vertrekpunt voor de komende 20 jaar. Ik ben gepassioneerd door mijn nieuwe uitdaging. Ik kan er al mijn talenten in kwijt. En ondanks de technische kant die ik (nog?) niet onder de knie heb, is de rest van de job schijnbaar "makkelijk", loopt dat als vanzelf voor mij. Ik voel me echt "in mijn element", vooral omdat ik ontdekt heb waar ik goed in ben, en nu kon kiezen voor een carrière waarin ik al die dingen ook kan gaan doen.

Ik zie in mijn nabije omgeving mensen op zoek gaan naar een nieuwe uitdaging. Twintigers die hun studierichting moeten kiezen, pas afgestudeerden die ongelukkig zijn in hun eerste job- maar nog niet echt weten waar hun tweede job zou moeten naar wijzen, veertigers die toe zijn aan een nieuwe uitdaging omdat ze zich uitgeblust voelen, of mannen en vrouwen die door de economische crisis verplicht worden op zoek te gaan naar een nieuwe job, en niet zomaar solliciteren, maar de keuze maken om eerst goed na te denken over wat ze écht willen.

Ik zal hen allemaal "The Element" aanraden. Je kan Sir Robinson aan het werk horen op deze link, neem de tijd om te luisteren, of koop zijn boek (of kom het gerust bij mij lenen) - het is echt de moeite.

Girl Power

Vanavond maakte mijn vennoot me er - lachend- op attent dat ik nogal feministische trekjes vertoon. Ik reageerde eerst met een uitgesproken "neen" - ik heb me nooit een feministe gevoeld. Integendeel, ik heb vaak het gevoel dat ik teveel testosteron aanmaak ;-)

Maar, ...ik moet toegeven dat ik wel sterk kan reageren op sexistische uitspraken. Ik probeer wat voorbeelden te geven.

Toen ik onlangs voorgesteld werd als nieuwe vennoot aan een contact op een vakbeurs, kreeg ik onmiddellijk de reactie "en wat heb je daar voor moeten doen?" - Vorige maand kreeg ik van een leverancier (toen ik onze samenwerking in vraag stelde)de opmerking dat hij best wel begreep dat ik me als vrouw in een mannenwereld eerst een beetje wou positioneren, maar dat ik daarom niet moeilijk moest gaan doen. Een nieuwe (mannelijke) klant die naar ons bedrijf belt en een vrouw aan de lijn krijgt, vraagt altijd naar "iemand technisch" - terwijl onze dames op de binnendienst technisch opgeleid zijn.

Geef toe - dat moeten we toch niet allemaal pikken?

Ik zwijg nog over de ongevraagde handtastelijkheden en weinig subtiele dubbele opmerkingen die we beleefd moeten weglachen.

Ik vraag me af hoe vaak een man zulke opmerkingen krijgt? En toch ...... Mannen hebben andere problemen ....

Ik weet heel goed dat veel gescheiden mannen opmerkingen krijgen over hun vaderschap. Doen zij het wel even goed als mama? Hebben zij het huishouden wel onder controle? En waarom krijgt mama al de post van school en papa niet? Waarom is een moeder het slachtoffer in een scheiding en de vader ongetwijfeld de oorzaak ervan? ... ?

Al die clichés, of het nu over mannen of vrouwen gaat, op zich maakt het me niets uit.

Wat me wel kribbig maakt is het hokjes-denken. Alsof een man geen betere papa kan zijn dan sommige vrouwen mama,

Alsof een vrouw niet beter zou kunnen zijn dan een man in een zwaar technische job.

Die tijd is toch voorbij?? Het hokjes-denken geldt toch alleen voor mensen die nog elke zondag de rechtse of linkse kant kiezen als ze gaan zitten in de kerk??

Als mijn ergernis over zulke ouderwetse opmerkingen me een feministe maken, ... ach, dan wil ik er best als één versleten worden ;-)

Innovation Awards

Vorige week had ik de eer deel te mogen uitmaken van één van de jury's voor de West-Vlaamse Innovation Awards - een prestigieuze afstudeerprijs die studenten, bedrijven en docenten lauwert voor hun zin voor innovatie in het eindwerk dat ze schreven of begeleid hebben.

Deze afstudeerprijs staat als stevige poot naast een brugproject van het Agentschap Ondernemen dat Ondernemerschap en Innovatie stimuleert, en ook tot doel heeft bruggen te bouwen tussen studenten, bedrijven en Hogescholen.

Wij waren getuige van een zestal ondernemende studenten die hun eindwerk kwamen voorstellen. Gewapend met een krachtige powerpoint presentatie en bedrijfsfilmpjes, stonden zij vooraan het beste van zichzelf te geven, nog een laatste keer hun eindwerk voor te stellen, nadat het eerder al door enkele jury's goed bevonden werd om naar een volgende stap door te schuiven.

Het Agentschap Ondernemen, tot voor kort het Agentschap Economie, was me tot een jaar of 3 geleden onbekend. In mijn job in het Innovatiecentrum mocht ik werken aan enkele boeiende projecten die dankzij de goedkeuring van het Agentschap bestaan. Hoog in de Brusselse toren mocht ik ook kennismaken met enkele drijvende krachten achter die projecten.

Ik was onder de indruk van het Ondernemerschap dat ik er zag, en moest voor het eerst in mijn leven mijn mening over ambtenaren heel serieus bijschroeven.

Goed dat de overheid geld vrijmaakt om onderwijs en ondernemen dichter bij elkaar te brengen. Het is een zo noodzakelijke investering in de toekomst van ons land en van onze jeugd.

Projecten als "mini-ondernemingen" en alle varianten ervan moeten veel meer ruchtbaarheid krijgen, positief nieuws over jonge ondernemers moet de pers halen of air-play krijgen. Vlaanderen barst van talentvolle mannen en vrouwen, Vlaanderen barst ook van creativiteit, op veel verschillende vlakken. En toch blijven wij zeer slecht scoren als het over ondernemerschap gaat. Waarom toch?

Ik hoop dat in die andere Brusselse torens eens aan werken gedacht wordt, en dat de bevoegde ministers eindelijk eens aan de slag gaan en zelf weer wat ondernemerschap gaan tonen. Er is werk aan de winkel, heel veel werk. Het goede voorbeeld geven zou een mooie start zijn!

Linked In

Een volledige maand heb ik geen tijd gemaakt voor deze blog.

De reden daarvoor is ondubbelzinnig, en wil ik gerust met u delen : ik heb mijn goeie vriend Mark teruggevonden, mijn oude engelse" pen pal", die ik een jaar of 8 geleden uit het oog verloor.

We leerden elkaar meer dan 25 jaar geleden (jaja) kennen op de dijk van Zeebrugge, en wisselden toen adressen uit. We schreven wekelijks zeker 10 velletjes "airmail papier" vol, en besteedden al ons zakgeld aan postzegels.

We hebben elkaar teruggevonden - u raadt het al- dankzij het wondere internet. Linked In, niet FaceBook. Toen ik een jaar of twee geleden mijn Linked In profiel aanmaakte, was Mark ook de eerste naar wie ik op zoek ging. Het is pas een maand of 2, 3 geleden dat ik hem ook echt kon bereiken, en sindsdien schrijven we nagenoeg dagelijks om de schade van 8 jaar schrijf-pauze goed te maken.

Linked In is een professionele "sociale" netwerksite. Hoewel je een aantal persoonlijke vrienden tussen je contacten staan hebt, verzamel je voornamelijk je professionele contacten via dit netwerk.

Sommige mensen doen er niet aan mee, maar voor anderen werkt het, of werkt het zelfs goed.

Je kan niet alleen verbinden met zoveel mensen, je kan je ook lid maken van verschillende subgroepen en daar interessante discussies volgen. Je kan tips vragen bij mensen uit je netwerk, of een vacature posten. Ik probeer er in elk geval iets te doen, en het heeft me -naast het terugvinden van Mark- al heel wat opgeleverd.

Bent u ook op zoek naar een groter professioneel netwerk? Wil u een professionele boodschap de wereld in sturen? Wil je professioneel advies vragen aan mensen uit je netwerk? Waar wacht je nog op? Linkedin.com !

Genoeg van Politiek

Wat verlang ik tot volgende maandag!

Dan kunnen we eindelijk verlost worden van al die politici langs de weg, in de postbus en in de media. Hoe geïnteresseerd ik ook ben (was??) in politiek, ik heb een hekel aan de periode die de verkiezingen vooraf gaat. Kunnen ze hier ook geen sperperiode invoeren??

Ik kom uit een Vlaams nest waar op zondagmiddag aan tafel heerlijk over politiek gediscussieerd werd, en daar ligt meteen ook de basis van mijn interesse in politiek.

Vroeger had je redenen genoeg om Vlaams te zijn. Mijn opa had nog op de barricades gestaan voor "Leuven Vlaemsch" en mijn overgrootvader in het leger moeten dienen onder "et pour les flamands la même chose".... Het zijn vermoedelijk de bekendste zinnen uit de Vlaams Nationale politiek, en uit respect voor onze grootvaders (die we alleen kennen uit de verhalen van mijn ouders), kon je niet anders dan trotse Vlaming zijn. 

Sinds de komst van het Vlaams Blok, later Vlaams Belang, vind ik het moeilijk om te zeggen dat ik "Vlaamse" ben, omdat het zo'n negatieve bijklank gekregen heeft. Ik ben helemaal geen Vlaams nationalist, al voel ik me hier wel thuis, ben ik trots op het stukje Vlaanderen waar ik het liefst vertoef, en voel ik me verbonden met mijn moedertaal. Maar verder gaat het niet.

Toen de VU ophield te bestaan is er naar mijn gevoel geen waardig alternatief gekomen - slechts een aantal pogingen tot .... Het Vlaams gedachtengoed gaat nu niet meer over cultuur in de zin van je eigen taal mogen spreken aan de universiteit - maar over cultuur in de zin van andere culturen zo goed als kan buiten houden. NOT my cup of tea !  ;-) 

Er valt veel te zeggen over Vlaams in Brussel en over de krasse uitspraken van MR voorzitter reynders - wat een aanfluiting van de vlamingen in Brussel - in welke eeuw leeft die man? Maar daarover laat ik me hier niet uit. Ik ben geen Vlaams-Brabander, maar ik heb heel veel sympathie voor de Ketjes! :-)

Om terug te keren naar ons gezin. Elke zondagmiddag (ma en pa hadden traditiegetrouw naar de Zevende Dag gekeken) werd er dus wel één of ander punt aangehaald tijdens het middageten. Het eindigde vaak in luide discussies over wit en zwart, socialisme of communisme, liberalen en vakbonden, en ander interessant stuff.

We hadden ook de gave van het woord - we zijn allemaal nogal overtuig(en)de babbelaars - dus animatie verzekerd. We hadden andere meningen en dat was OK. We kwamen er wel uit. 

Vandaag doen wij het nog. Er wordt veel en open over politiek gesproken in onze familie. Minstens twee van ons ambiëren een politieke loopbaan (de orde van grootte daarvan in verhouding tot onze persoonlijkheden), en nog steeds verschillen we van mening. Ook al staan we soms lijnrecht tegenover elkaar in onze politieke overtuiging, alles kan gezegd, en er wordt altijd afgesloten met de lach.

De laatste twee jaar heb ik er nochtans mijn buik van vol. Vreselijk wat die heren en dames politici durven doen. De kostbare tijd die ze verliezen, de verantwoordelijkheid die ze ontlopen, de besluiteloosheid waarmee ze bewegen - ik kan er echt niet mee om.

Voor het eerst in mijn persoonlijke 22 jaar stemplicht heb ik echt het gevoel dat het niet meer hoeft. Ik heb geen zin in proteststemmen, omdat ik de juiste partij daarvoor niet vind. Maar ik heb ook geen zin om nog één van de mannen die de laatste twee jaar het politieke landschap hebben bewerkt, mijn kleine stem te geven. Alsof die ooit verschil zou maken.

Ik voel me ontgoocheld en bedrogen. Ik mis een leider die er één is. Ik mis bevlogenheid en ondernemerschap. Optimisme en creativiteit.

Ik zie alleen maar opportunisme - op de meest platte manier die ik ken.

Illusies over eerlijke politici heb ik nooit echt gehad, maar ik leefde op zijn minst met de hoop dat ze bestonden -ergens.

Kunnen we zondag die witte raven op onze papieren vinden? Welk bolletje wordt het?

22 jaar stemplicht, misschien 25 jaar politiek bewustzijn, ... maar voor het eerst in mijn leven politieke desinteresse en besluiteloosheid. Ik weet het niet. Ik vrees dat ik pas beslis op het moment dat ik het blad openvouw zondag.

Ik kijk alleen uit naar wanneer we deze politieke pagina mogen omslaan. Want geef toe : het kan toch veel, en vele beter?

Passie

Vorige week schreef ik al over Sir Ken Robinson. Ik had al veel lof over de man gehoord, en nu weet ik eindelijk waarom. Zijn boek "The Element" staat bovenaan mijn verlanglijstje.

Sir Ken Robinson's bio kan u hier lezen - het loont de moeit- een mens wordt niet zomaar geridderd door The Queen !

Een inspirerend man, en als ik mag geloven wat zijn biografieën zeggen, dan is hij de inspiratiebron geweest voor enkele regeringen die hun visie over onderwijs gingen herbekijken.

Sir Robinson is zowat de enige die luidop durft te zeggen dat scholen de creativiteit doden. Uitgebreid onderzoek van de hersenen tonen dit feit nochtans haarscherp aan. We worden geboren met 95% creativiteit en 5% logica, en op ons 18de zijn die cijfers gewoon omgekeerd. 

Maar Robinson stelt het heel simpel : scholen zien de betere leerlingen als de regel. Diegene die niet zo wiskundig, maar bijvoorbeeld wel creatief of handig zijn, worden al snel naar een andere richting doorverwezen die dan "minder goed" zou zijn. 

Intelligentie, zo zegt hij, kent vele vormen. Niet alleen de twee vormen die wij zo vaak gebruiken.

Als voorbeeld vroeg hij ons naar onze zintuigen. Wij kennen de klassieke 5 en voegen er de laatste vijf jaar zonder aarzelen ook Intuïtie bij.

In andere culturen komen er heel wat andere zintuigen bij, zoals (de belangrijkste) : evenwicht!! Maar ook honger hebben of  zin hebben, ... zeer gewonen dingen die ook zintuiglijk verbonden zijn.

Het typeert ons dat wij, Westerlingen, ons beperken tot 5à6 zintuigen : je kan ze wetenschappelijk aantonen. je oren doen het één, je neus het ander. Punt andere lijn.

Zo lijkt ons schoolsysteem ook uitgebouwd. In functie van wetenschappelijke bewijzen, of in functie van de industrie. Maar nooit werd het onderwijssysteem bekeken vanuit het perspectief van het kind.

In New York moeten kleuters een "intake interview" afnemen voor ze toegelaten worden in Kindergarten. Kan je je zoiets voorstellen? Vermoedelijk wordt de kids gevraagd "a resumé" voor te leggen. Robinson grapte er cynisch mee "What ?? You've been on this planet for 36 months already, and this is all you've achieved ??"

Ik probeer mijn rust te vinden als mijn pubers alweer niet studeren voor hun examens.

Ik zie hoe creatief ze zijn. Alle drie. Ik zie hoe ze inzicht hebben in de dingen die hen echt goed liggen. Of dat nu wiskunde of talen, tekenen en toneel, mechanica of houtbewerking, relaties en zorgen, schetsen of filmpjes monteren is, ... maakt niet uit. Als ze zich maar goed voelen. "In hun element".

Uitgangspunt van de speech van Robinson was dit : 'Hoeveel mensen kent u die al 30 jaar dezelfde job doen, maar dat eigenlijk zonder enige passie doen?' - U kent er zeker, ik ken er ook. Werken om de rekeningen te betalen, maar zonder dat het hart ook maar één keer sneller gaat kloppen van de uitdaging voor de job.

Ik kan het me voor mezelf niet inbeelden.

Passie - op welk vlak dan ook- lijkt me de basis van het leven. 

In mijn kast staat dan ook al een hele tijd een mooie quote van Brody Neuenschwander "wie zich verliest in zijn passie, heeft minder verloren dan wie zijn passie verliest". Robinson zorgt voor een quote die binnenkort in mijn andere kast moet prijken : The element, or how finding passion changes everything.

Ik bestel hem nu !