Netwerken

Ik heb op deze blog al genoeg geschreven over communicatie.


Als UHU ( Unter Hundert, zoals de Duitsers 40+ers noemen) ben ik nog opgegroeid met échte brieven,  postzegels en briefomslagen die lekker smaakten. 
En met telefoon mét een draad, in de woonkamer of de hal, zodat iedereen meeluisterde als jij wou bellen met je vriendin.
De tijd dat je leven voorbij was als je beste vriend naar het volgende dorp verhuisde, je alleen in het buitenland kwam als je ouders avontuurlijk aangelegd waren, en je meest exotische communicatie de brieven naar je buitenlandse pen-pal waren.
(Heerlijk nostalgisch vandaag, zeg !)


Vandaag is alles anders. Wat onze kinderen als vanzelf doen, is voor ons een aangeleerde vaardigheid, die eerst oefening vraagt, voor ze je eigen wordt. Sociaal/virtueel netwerken.


Ik startte een jaar of 3 geleden met een profiel op Linked In. 
Daarna bloggen. 
Twitter - één of twee keer geprobeerd, not my cup of tea.
Nu, sinds een 6tal weken Facebook (ik ben een late adaptor ;-)
En man, wat hou ik van die netwerken ! Ze brengen je overal ter wereld, geven je de mogelijkheid contact te houden met oude en met nieuwe vrienden, met oude en nieuwe businesscontacten.


Mijn gloednieuwe facebook profiel heeft me tijdens mijn twee weken in Oostenrijk flink geholpen. Contact houden met familie en vrienden door enkele muisklikken. 
Mijn LinkedIn profiel heeft me al heel veel waardevolle info opgeleverd. Je hebt een vraag ? Stel ze aan je netwerk !


Tot voor kort maakte ikzelf ook nog de grootste "anti-opmerking" over virtuele netwerken. 
"Facebook, daar heb ik geen tijd voor !". De klassieker.
Ik heb Linked In en Facebook op mijn iPhone. Elke avond surf ik even naar Facebook om te zien wat er gebeurd is. In het weekend soms zelf een paar keer per dag. Gezellig. 2 klikjes en ik ben er al.
Via Linked In lees ik hoe het gaat met mensen uit mijn huidige of vroegere werk-omgeving. Ik wissel info uit, deel adressen, "share information". Dat vraagt helemaal geen tijd. Door regelmatig mijn profiel up te daten, raak ik hoger op Google met de merken die ik vernoem. Ideaal als één van onze webpagina's eens een maand slechter scoort.


Ik vind het vanzelfsprekend dat de BIVI's (Bis Vierzig-ers) het netwerken gewoon in hun genen zitten hebben. Dat zij het doen. Punt.
Zij leven sneller, en anders. De wereld ligt aan hun voeten- met hun online getunede en aangekochte sneakers.


Maar als wij nog een tijdje mee willen met die snelle generatie, dan moeten we ons dit toch allemaal eigen maken. Wie durft zeggen dat het "niets voor mij" is ?
Hoe anders kan je werkgever zijn van de volgende generatie ?
Hoe kan je als ouder mee blijven met je tieners?
Hoe kan je als collega een sterk team vormen met je nerdy pas afgestudeerde collega ?
Hoe kan je begrijpen dat je volgende teamlid op Facebook of You Tube te vinden is ?


We hebben nog een pak jaren te gaan. En de toekomst ligt nog steeds in onze handen. 
Alleen hebben die handen het niet meer zo op een vulpen, ... maar op een magic mouse begrepen.

Toeval

OK, alweer zoals het niet hoort voor een blog : veel te lang afwezig. Vergeet dat "bloggen" maar !
Genoeg redenen.


Veel in het buitenland gezeten. De aswolk hield me eerst vast in Boedapest, en eens alles voor de kinderen georganiseerd was, hield ik mezelf vrijwillig vast in Wenen. Van Wenen naar Salzburg (2 x vakantie!), van Salzburg naar Nuremberg (Werk !).
De geplande salesmeeting waarvoor ik oorspronkelijk naar Boedapest vertrok, liep dus uit tot een verrassende twee weken. Ideaal voor deze organisatie- en plannings-verslaafde ;-)
Het bracht me in contact met mensen die ik anders nooit zou ontmoet hebben, nooit lange gesprekken zou gevoerd hebben, niet teruggezien zou hebben.
Het bracht me op plaatsen die ik niet kende, maar waar mijn moeder van droomde, en ik kon het door haar ogen zien.
Het leerde me los te laten en toe te geven aan de stroom.
Het toonde me mijn ontembaar moederinstinct - het gevoel van onmacht als je ergens vast zit en niet bij je kinderen kan die op je wachten. Die instinctieve drang was fenomenaal. beangstigend, maar prachtig.


Vorige week opnieuw naar Boedapest, dit keer voor opleiding.
Ik laat me geen twee keer vangen, dacht ik. Dus ik pakte ook mijn lichte stapschoentjes mee, en 10 slipjes en 10 paar sokken. Ik had Tshirts mee voor minstens een week, een jeans én een grote handtas. Haha, niet met mij !
Toen we toekwamen in Boedapest was het 7 graden. Een gure, strakke wind. Overstromingen in het land. .... en daar was ik dan weer niet op voorzien ....


Zo zie je maar. Dat écht loslaten moet ik nog leren.

Schelde

Een mens komt zichzelf af en toe wel eens tegen. 


Wanneer het mij overkomt .... dan ga ik 's avonds een toertje wandelen. 
Gevolg is dat ik al bijna een jaar lang elke avond op stap ga. Een blokje om. Op doorsnee avonden heb ik aan één blokje genoeg. Maar soms ... moet ik twee of drie keer rond, voor ik weer mijn evenwicht gevonden heb.

Mijn avondwandeling leidt me naar een Oude Schelde-arm. Ik geloof dat het waterpeil daar het laatste jaar al met een volle centimeter gestegen is, van de tranen die ik er liet. 's Avonds in het donker. Wandelend, alleen, mezelf zolang als nodig aan het zoeken.


Aan die oude Schelde-arm vraag ik me dan af ....
Hoe andere moeders met 3 prachtige en mondige pubers dat aanpakken?
Hoe andere teamleiders dat doen als ze wel mensen hebben, maar geen team?
Hoe andere single vrouwen omgaan met het bed dat 's nachts veel te groot is?
Hoe andere dochters het klaarspelen om dat oude juk eraf te gooien?
Hoe andere zoekende zielen dat doen, of weg naar zichzelf?




Altijd, op dezelfde plaats, besef ik, dat ik de kracht van binnen moet zoeken én moet vinden. Niemand kan me helpen, al willen nog zoveel mensen een poging doen. Alleen ik sta in deze situatie, alleen ikzelf heb me hier gebracht, alleen ik ben ervoor verantwoordelijk.


Of het nu gaat om werk of liefde, kinderen of teams....

Ik leer elk dag bij.

Zolang ik wandel, zal ik groeien.

En in mijn groei mag ik niet bang zijn voor die confrontatie met mezelf.

Tot gauw

De nieuwe bedevaart

Gisteren was het weer de mooiste dag van het Vlaamse voorjaar : de dag van de Ronde Van Vlaanderen.
Het is een regel geworden dat duizenden liefhebbers een plekje zoeken om de helden voorbij te zien komen. Bijna een halve volksverhuizing : iedereen op weg naar het hart van de Vlaamse Ardennen om de Koers te zien. 


Als kind was dat voor ons gezin ook echt een feestdag. Het was de enige zondag van het jaar dat we de zondagsmis mochten overslaan, en we met het ganse gezin een uitstap deden. Meestal gingen we vroeg op pad, en in Ronse iets eten. Daarna op de Kwaremont kijken naar de renners - snel het veld overlopen om ze aan de andere kant nog eens te zien passeren, en dan weer naar huis voor de finish op TV. Mijn ouders gingen er helemaal in op - alleen daarom al een zéér uitzonderlijke dag (geen werk, geen zaak, geen huishouden) - en daarom hield ik er ook van.
Toen ik later zelf kinderen kreeg, wou ik de traditie overdragen. Jarenlang gingen we samen kijken. Met de puberteit liggen de dingen een beetje anders, en ga ik enkel nog met vrienden kijken. Ik laat niet los.
Al bijna 10 jaar is de Patersberg ons favoriete plekje voor de Ronde.
Je ziet er elk jaar dezelfde mensen. De Scouts sjorren er hun tent, een pak motards hebben er hun vaste stek, en mijn oud-collega Rita, zie ik er ook elk jaar terug. 


We praatten bij - over kinderen en collega's, over het leven en ouder worden, over de koers en de renners. 
Rita zei iets heel moois toen steeds meer mensen toestroomden op "onze"Patersberg. De Ronde van Vlaanderen is de nieuwe bedevaart geworden. Mensen verplaatsen zich om hun helden te zien. Uit respect en verering misschien, uit een jaarlijkse traditie, een verbondenheid die de kerk ons niet meer geeft.
Bovenop de berg heeft iedereen hetzelfde doel. We supporteren voor de helden, willen allemaal de grootste renners herkennen en toejuichen. 


Hoe sterk generaties ook veranderen, in wezen blijven we zoeken naar helden en leiders. Voor Vlaanderen waren dat gisteren Cancellara en Boonen.


In ondernemen is dat net hetzelfde : consumenten volgen leiders, merken, namen. Simpel is dat. Seth Godin zei het deze week nog : "Are you a leader?"

The man is great !

Thank You, Mr Seth Godin,
Bedankt, Flanders DC !

Seth Godin

Deze week ga ik dankzij Flanders DC naar Seth Godin luisteren. Marketing goeroe, zo zou ik heb beschrijven. Maar wie ben ik ? 

Dankzij mijn vorige werkgever leerde ik Seth Godin kennen. iedereen in het team kreeg "The Big Moo" mee als audio-CD, we luisterden allemaal op onze beurt naar de pakken wijze raad van seth Godin terwijl we kilometers aan het vreten waren ... het nuttige aan het aangename koppelen.

Vandaag lees ik zijn blog en laat ik me opnieuw verleiden door zijn waarheid. Heerlijk, zoals steeds.

Seth, the floor is yours :-)

The reality of digital content (lose the cookie, lose the fortune?)

A magazine with a million subscribers might spend more than a million dollars to deliver a single issue to its subscribers. A million dollars spent on postage, printing, subscription sales, fulfillment, ad sales, sub rights and more. I wouldn't be surprised if the freelance budget for the writers and photographers (the real reason people read the magazine) is less than 15% of the cost, perhaps a lot less.
The economics of this business are interesting. Millions spent, millions earned, and almost all of it goes to pay for the paper and the friction it brings.
Now, we fast forward to a world, our world, where the cost of delivery is zero and so we've removed 95% of the costs.
What happens to the writers and photographers? Where do they get their money now?
Without fortune cookies, are there fortunes?
See, Gourmet magazine or the frontlist at a midlist publisher were mostly wrapper. They were 95% fluff and overhead and only a sliver spent for the actual content. And now the wrapper, the cookie is gone.
The bad news: Conde Nast and Simon & Schuster and the other usual suspects are no longer going to pay decent wages to average writers. And average photographers aren't going to make a living shooting weddings when the guests can do almost as well and all the photos are going on flickr anyway.
The good news: There's a new job, but this job hasn't been filled yet. It's not stable enough for a publisher type to grab it. It's not boring enough for a bureaucrat. Instead, it's a job for someone with a writer's sensibility and awareness, but it requires entrepreneurship and organization.
What happens when the people with great ideas start organizing for themselves, start leading online tribes, start creating micro products and seminars and interactions that people are actually willing to pay for? It's possible that someone like (nsfw) writer Susie Bright is never again going to make a good living just writing. Instead, she could make a great living coordinating, organizing, introducing and leading a thousand or ten thousand true fans. Each of them will gladly pay for the privilege, because the connections and insights and benefits she brings are worth it. She didn't wake up this morning thinking of herself as a coach or a tour leader or a concierge or a leader, but that's the niche available to her.
The Grateful Dead spent thirty years without a record label that understood them, thirty years being their own boss, leading their own tribe, connecting people who wanted to be there instead of shilling for their tiny share of record sales.
If you want to write the fortunes for the cookies that don't exist any more, you may need to make your own organization, lead your own tribe and hire yourself.