Genoeg van Politiek

Wat verlang ik tot volgende maandag!

Dan kunnen we eindelijk verlost worden van al die politici langs de weg, in de postbus en in de media. Hoe geïnteresseerd ik ook ben (was??) in politiek, ik heb een hekel aan de periode die de verkiezingen vooraf gaat. Kunnen ze hier ook geen sperperiode invoeren??

Ik kom uit een Vlaams nest waar op zondagmiddag aan tafel heerlijk over politiek gediscussieerd werd, en daar ligt meteen ook de basis van mijn interesse in politiek.

Vroeger had je redenen genoeg om Vlaams te zijn. Mijn opa had nog op de barricades gestaan voor "Leuven Vlaemsch" en mijn overgrootvader in het leger moeten dienen onder "et pour les flamands la même chose".... Het zijn vermoedelijk de bekendste zinnen uit de Vlaams Nationale politiek, en uit respect voor onze grootvaders (die we alleen kennen uit de verhalen van mijn ouders), kon je niet anders dan trotse Vlaming zijn. 

Sinds de komst van het Vlaams Blok, later Vlaams Belang, vind ik het moeilijk om te zeggen dat ik "Vlaamse" ben, omdat het zo'n negatieve bijklank gekregen heeft. Ik ben helemaal geen Vlaams nationalist, al voel ik me hier wel thuis, ben ik trots op het stukje Vlaanderen waar ik het liefst vertoef, en voel ik me verbonden met mijn moedertaal. Maar verder gaat het niet.

Toen de VU ophield te bestaan is er naar mijn gevoel geen waardig alternatief gekomen - slechts een aantal pogingen tot .... Het Vlaams gedachtengoed gaat nu niet meer over cultuur in de zin van je eigen taal mogen spreken aan de universiteit - maar over cultuur in de zin van andere culturen zo goed als kan buiten houden. NOT my cup of tea !  ;-) 

Er valt veel te zeggen over Vlaams in Brussel en over de krasse uitspraken van MR voorzitter reynders - wat een aanfluiting van de vlamingen in Brussel - in welke eeuw leeft die man? Maar daarover laat ik me hier niet uit. Ik ben geen Vlaams-Brabander, maar ik heb heel veel sympathie voor de Ketjes! :-)

Om terug te keren naar ons gezin. Elke zondagmiddag (ma en pa hadden traditiegetrouw naar de Zevende Dag gekeken) werd er dus wel één of ander punt aangehaald tijdens het middageten. Het eindigde vaak in luide discussies over wit en zwart, socialisme of communisme, liberalen en vakbonden, en ander interessant stuff.

We hadden ook de gave van het woord - we zijn allemaal nogal overtuig(en)de babbelaars - dus animatie verzekerd. We hadden andere meningen en dat was OK. We kwamen er wel uit. 

Vandaag doen wij het nog. Er wordt veel en open over politiek gesproken in onze familie. Minstens twee van ons ambiëren een politieke loopbaan (de orde van grootte daarvan in verhouding tot onze persoonlijkheden), en nog steeds verschillen we van mening. Ook al staan we soms lijnrecht tegenover elkaar in onze politieke overtuiging, alles kan gezegd, en er wordt altijd afgesloten met de lach.

De laatste twee jaar heb ik er nochtans mijn buik van vol. Vreselijk wat die heren en dames politici durven doen. De kostbare tijd die ze verliezen, de verantwoordelijkheid die ze ontlopen, de besluiteloosheid waarmee ze bewegen - ik kan er echt niet mee om.

Voor het eerst in mijn persoonlijke 22 jaar stemplicht heb ik echt het gevoel dat het niet meer hoeft. Ik heb geen zin in proteststemmen, omdat ik de juiste partij daarvoor niet vind. Maar ik heb ook geen zin om nog één van de mannen die de laatste twee jaar het politieke landschap hebben bewerkt, mijn kleine stem te geven. Alsof die ooit verschil zou maken.

Ik voel me ontgoocheld en bedrogen. Ik mis een leider die er één is. Ik mis bevlogenheid en ondernemerschap. Optimisme en creativiteit.

Ik zie alleen maar opportunisme - op de meest platte manier die ik ken.

Illusies over eerlijke politici heb ik nooit echt gehad, maar ik leefde op zijn minst met de hoop dat ze bestonden -ergens.

Kunnen we zondag die witte raven op onze papieren vinden? Welk bolletje wordt het?

22 jaar stemplicht, misschien 25 jaar politiek bewustzijn, ... maar voor het eerst in mijn leven politieke desinteresse en besluiteloosheid. Ik weet het niet. Ik vrees dat ik pas beslis op het moment dat ik het blad openvouw zondag.

Ik kijk alleen uit naar wanneer we deze politieke pagina mogen omslaan. Want geef toe : het kan toch veel, en vele beter?

Passie

Vorige week schreef ik al over Sir Ken Robinson. Ik had al veel lof over de man gehoord, en nu weet ik eindelijk waarom. Zijn boek "The Element" staat bovenaan mijn verlanglijstje.

Sir Ken Robinson's bio kan u hier lezen - het loont de moeit- een mens wordt niet zomaar geridderd door The Queen !

Een inspirerend man, en als ik mag geloven wat zijn biografieën zeggen, dan is hij de inspiratiebron geweest voor enkele regeringen die hun visie over onderwijs gingen herbekijken.

Sir Robinson is zowat de enige die luidop durft te zeggen dat scholen de creativiteit doden. Uitgebreid onderzoek van de hersenen tonen dit feit nochtans haarscherp aan. We worden geboren met 95% creativiteit en 5% logica, en op ons 18de zijn die cijfers gewoon omgekeerd. 

Maar Robinson stelt het heel simpel : scholen zien de betere leerlingen als de regel. Diegene die niet zo wiskundig, maar bijvoorbeeld wel creatief of handig zijn, worden al snel naar een andere richting doorverwezen die dan "minder goed" zou zijn. 

Intelligentie, zo zegt hij, kent vele vormen. Niet alleen de twee vormen die wij zo vaak gebruiken.

Als voorbeeld vroeg hij ons naar onze zintuigen. Wij kennen de klassieke 5 en voegen er de laatste vijf jaar zonder aarzelen ook Intuïtie bij.

In andere culturen komen er heel wat andere zintuigen bij, zoals (de belangrijkste) : evenwicht!! Maar ook honger hebben of  zin hebben, ... zeer gewonen dingen die ook zintuiglijk verbonden zijn.

Het typeert ons dat wij, Westerlingen, ons beperken tot 5à6 zintuigen : je kan ze wetenschappelijk aantonen. je oren doen het één, je neus het ander. Punt andere lijn.

Zo lijkt ons schoolsysteem ook uitgebouwd. In functie van wetenschappelijke bewijzen, of in functie van de industrie. Maar nooit werd het onderwijssysteem bekeken vanuit het perspectief van het kind.

In New York moeten kleuters een "intake interview" afnemen voor ze toegelaten worden in Kindergarten. Kan je je zoiets voorstellen? Vermoedelijk wordt de kids gevraagd "a resumé" voor te leggen. Robinson grapte er cynisch mee "What ?? You've been on this planet for 36 months already, and this is all you've achieved ??"

Ik probeer mijn rust te vinden als mijn pubers alweer niet studeren voor hun examens.

Ik zie hoe creatief ze zijn. Alle drie. Ik zie hoe ze inzicht hebben in de dingen die hen echt goed liggen. Of dat nu wiskunde of talen, tekenen en toneel, mechanica of houtbewerking, relaties en zorgen, schetsen of filmpjes monteren is, ... maakt niet uit. Als ze zich maar goed voelen. "In hun element".

Uitgangspunt van de speech van Robinson was dit : 'Hoeveel mensen kent u die al 30 jaar dezelfde job doen, maar dat eigenlijk zonder enige passie doen?' - U kent er zeker, ik ken er ook. Werken om de rekeningen te betalen, maar zonder dat het hart ook maar één keer sneller gaat kloppen van de uitdaging voor de job.

Ik kan het me voor mezelf niet inbeelden.

Passie - op welk vlak dan ook- lijkt me de basis van het leven. 

In mijn kast staat dan ook al een hele tijd een mooie quote van Brody Neuenschwander "wie zich verliest in zijn passie, heeft minder verloren dan wie zijn passie verliest". Robinson zorgt voor een quote die binnenkort in mijn andere kast moet prijken : The element, or how finding passion changes everything.

Ik bestel hem nu !

Mobiel

Als ik 's ochtends naar het werk vertrek, kom ik een pak jongeren tegen, op weg naar school. Het valt me op dat ze zelfs om 7u 's morgens de straat oplopen met hun gsm in de hand. Ik merk bij mijn pubers dat ze tot 's avonds laat berichtjes binnenkrijgen. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat staan ze met elkaar in verbinding. Is het niet langs sms, dan is het wel langs MSN, of hun sociale netwerksites, Netlog of Facebook. 

Ik kijk er vaak met verbazing naar. Meisjes van 14 stellen zichzelf tentoon als wulpse jongedames die er een pak ouder uit zien. Jongens van 14 die vreemde foto's op hun account staan hebben, of links doorsturen van de meest gore websites of filmpjes. Ik ben mild in de leeftijden die ik hier schrijf.

Ik vraag me soms af wat de impact van het wereldwijde web, mobiele telefonie, sociale netwerksites of mobiel internet zal zijn.

Ik voel me niet geroepen noch geïnformeerd genoeg om over de impact op de gezondheid te spreken, dat laat ik liever over aan mensen die daar een passie voor hebben.

Ik denk eerder aan communicatie en ondernemen.

Zullen onze kinderen betere communicatoren zijn? Betere ondernemers?

Ik zie mijn kinderen filmpjes en websites maken die online staan, spullen kopen en verkopen langs het internet, contacten leggen met mensen aan de andere kant van de wereld. Ik bewonder dat.

Ik zie ze ook naar foute filmpjes kijken, surfen naar foute sites, en ondanks mijn beveiliging, en controle van cookies of bladwijzers, omzeilen ze me toch. Ik zal hen nooit slimmer af zijn, vrees ik. Mijn lap top is voor mij geen vanzelfsprekendheid, al werk ik er minstens 10 uur per dag op.

Voor de kinderen is ie precies .... doorzichtig, een stuk van zichzelf, zo gewoon en zo vanzelfsprekend, terwijl mijn generatie het nog steeds als een werkinstrument, een aangeleerde vaardigheid gebruikt. 

Vandaag Sir Ken Robinson gehoord (ik kom er later op terug) en hij had de woorden die ik zondag, bij het kladschrijven van dit stukje niet had : onze kids zijn technology natives, terwijl wij technology immigrants zijn. Daar draait het om. Prachtig gezegd.

Hoe wij als ouder, als ondernemer, als leerkracht, als mens omgaan met dit grote verschil tussen onze generaties, lijkt mij een boeiende uitdaging.

We hebben nog een lange weg te gaan.

Functioneren

Een paar weken geleden hielden wij onze functioneringsgesprekken. Er ging een diepe voorbereiding aan vooraf, en ook de opvolging loopt nog een tijdje door.

Zoals het hoort volgens "het" boekje, probeerden we na elk gesprek ook een verslag te maken - met daarop de werkpuntjes voor ons, als bedrijfsleiders, en voor onze medewerkers. Ik overloop het verslag nog even, laat het tekenen door onze medewerker, met de bedoeling in december te gaan evalueren. Het is een formele manier van samenvatten, maar ook een eerlijke, en niet-van-onderuit-te-muizen-agenda voor als we eind dit jaar weer gaan samenzitten. Ik voel me verantwoordelijk voor de afspraken gemaakt tijdens het gesprek, en ik ben ervan overtuigd dat ook onze teamleden er hetzelfde over denken.

Vandaag moest ik nog een laatste verslag doornemen met één van onze medewerkers.

Door part-time opdracht, stroompannes, klein verlet en opleiding was het er nog niet van gekomen.

Ik denk dat je evenveel leert over je team  uit de babbel die volgt bij het overlopen van het verslag als uit een functioneringsgesprek zelf.

Zoals te verwachten waren sommige mensen uit het team het makkelijk eens met het verslag, anderen hadden zelf al wat voorbereiding gedaan voor hun werkpuntjes, of één of twee teamleden willen toch nog enkele bemerkingen maken.

Zo leek het vandaag alsof ik het functioneringsgesprek opnieuw moest voeren. 

Waarover we het hadden blijft tussen ons, maar dit kan ik wel meegeven.

Het is vaak een moeilijke brug tussen werkgever en werknemer.

Een grote stap tussen verwachtingen en wat gerealiseerd wordt.

Ik besef dat ik nog veel te leren heb over......

• Wat iemand denkt dat hij kan, en wat iemand dan ook werkelijk kan.
  
• Wat iemand denkt dat hij waard is, en wat zijn (markt) waarde is.
  
• Hoe een part-time werknemer wil groeien in de functie (jobtitel en verloning), en hoe je dat als bedrijf moet realiseren binnen een opdracht van 20 u/week
  
• Hoe in tijden van crisis werknemers loonsverhoging verwachten, terwijl ze zelf merken dat de telefoon verdacht weinig rinkelt.
  
• Hoe in tijden van crisis je als werkgever probeert te investeren in de toekomst, maar je het daarbij niet vanzelfsprekend mag vinden dat je team je daarin steunt.

Ik ben blij dat ik van de twee kanten mocht proeven in het verleden. Ik schreef het al eerder. Wat een geluk dat ik ooit een baas had, verschillende bazen. Ik heb veel van hen geleerd.

Geleerd over over geven en nemen, over firmawagens en verlof, overuren en extra kosten, opleiding en zelfstudie, over vanzelfsprekendheid, over leiderschap en gedrevenheid.

Mijn twee favoriete bazen heb ik af en toe nog eens aan de lijn. We houden contact - waar ik blij om ben. Ik leer nog steeds van hen.

Hoe ook zij twijfelen, maar het vroeger nooit lieten merken.

Hoe ook zij zoeken en soms ook vinden.

Hoe ze een doel hebben en dat niet loslaten.

Hoe ze leren uit fouten en genieten van succes.

Hoe ze groeien - met vallen en opstaan.

Ik heb nog een lange lange weg te gaan.

Politiek

Mijn excuses. Ik kan het niet laten toch terug te komen op de politiek.

Eigenlijk zou ik dat niet mogen doen in deze blog. Deze blog gaat over ondernemen, en de dingen die ik als (vrouwelijke) ondernemer meemaak. Maar politiek is een vreemd beestje dat me ook niet loslaat. Later, ooit, als ik oud en iets wijzer ben, wil ik misschien ook eens politiek gaan bedrijven ... Hoewel ??

Is politiek niet als ondernemen? Moet ons land ook niet gemanaged worden? Mogen we van onze politici niet verwachten dat ze ons land besturen alsof het een bedrijf was : waar mensen tevreden zijn, je niet in het rood gaat, je probeert te groeien, denkt aan innovatie en creativiteit?

Creativiteit wordt door politici vaker gebruikt om hun eigen hachje te redden of collega's een hak te zetten, lijkt me. 

Wanneer wordt ons land nog eens gerund, vraag ik me dan af?  Als wij als ondernemers bijna 2 jaar niets wezenlijks gaan ondernemen, zouden wij dan al niet lang onder de tafel geveegd zijn door onze concurrenten? Hoe lang zouden werknemers in hun bedrijf tewerkgesteld kunnen blijven, als ze bijna 2 jaar lang gewoon maar aanmodderen?

Ik neem het de regering (en dan vooral de federale) nogal kwalijk dat er niets gebeurt, dat ze niets ondernemen om de crisis te lijf te gaan. Hoofdzaak voor hen zijn de verkiezingen en hun eigen plaatsje in de puzzel. De duizenden bedrijven en tienduizenden werknemers die vandaag sterk onder druk staan, schijnen hen koud te laten.

Ik vermoed dat de beslissing om (onder zeer strenge voorwaarden) economische werkloosheid ook voor bedienden mogelijk te maken voor onze regereing een heldendaad lijkt, waarmee ze vanaf nu ook in politieke debatten kunnen gaan schermen. In werkelijkheid is het een druppel op een hete plaat.

Ik mis de tijd van een bevlogen politicus die goed nieuws vertelt.

Ik vind het goed dat mensen uit de privé naar de politiek gaan - al zijn politieke spelletjes niet voor iedereen weggelegd.

Ik kijk uit naar een nieuwe "nieuwe politiek" - waarin politici niet met grote woorden, maar met daden in het nieuws komen.

Als ik naar de borden aan de kant van de straat kijk, heb ik het gevoel dat ik nog een paar jaar op mijn honger zal moeten zitten.

Crisis

Zit uw mailbox en brievenbus ook vol met uitnodigingen voor debatten over hoe je als bedrijf met de crisis kan omgaan? Je kan ze niet gemist hebben!

Ik ben persoonlijk nog op geen enkele uitnodiging ingegaan. Ik heb ruim voldoende informatie over de crisis via het nieuws en de krant, ik hoor het bij onze klanten en leveranciers, en in gesprekken met familie en vrienden. De crisis is overal.

Je mag me gerust een eeuwige optimist of idealist noemen, ... ik geloof dat we de crisis -op het niveau van particulieren en kleine ondernemingen- alleen kunnen aanpakken met positief denken. 

Heeft het u al iets opgeleverd - dat negatief en in neerwaartse spiraal-denken over de economie?

Ik kan het me niet voorstellen.

Natuurlijk moeten we voorzichtig zijn, maar ik ben ervan overtuigd dat we niet mogen stilzitten.

Bij Retec doen we dat in elk geval niet.

2009 is voor ons een strategisch jaar. Geïnspireerd door Obama's  "Yes we can" als motto voor dit werkjaar. Nadenken over strategie, organisatie en structuur. 

Stilstaan bij de belangrijke vragen voor elk bedrijf : hoe kunnen we het verschil maken in tijden van crisis? Hoe kunnen we de gedwongen kalmere periode omdraaien en die extra tijd gebruiken om gerichte acties voor de toekomst op te zetten? 

In een ander bericht - misschien zou ik het moeten sparen voor een andere blog- zou ik ook wat over politiek in tijden van crisis willen schrijven. 

De verantwoordelijkheid ligt bij iedereen. Als burger moeten we geïnformeerd zijn, maar niet nog méér gaan sparen. Als bedrijf moeten we vooruit denken en positief werken - zonder de cijfers uit het oog te verliezen. Letten op je meerwaarde in de markt en daarin uitblinken. De regering moet gerichte en échte acties ondernemen om het land vooruit te krijgen. De media moet maar eens ophouden met klemtoon te leggen op alles wat fout loopt. Een goed-nieuws journaal zou misschien wonderen doen. 

Hoe dan ook,  wij, bij Retec,  

zijn volop bezig. 

Als ik met dit bericht op zijn minst 1 positieve boodschap kan lanceren, dan is het de moeite waard.